آیا درد زانوی شما نشانه آرتروز است؟ راهنمای تشخیص و درمان های اولیه
درد زانو یکی از رایج‌ترین شکایاتی است که در کلینیک با آن مواجه می‌شوم، و تقریباً اولین نگرانی همه بیماران این است که “آیا این همان آرتروز وحشتناکی است که همه از آن حرف می‌زنند؟” پاسخ این است که هر درد زانویی لزوماً آرتروز نیست؛ زانو یک سیستم پیچیده شامل استخوان، غضروف، رباط و تاندون است که می‌تواند از هزاران دلیل مختلف آسیب ببیند، از یک کشیدگی ساده عضلانی تا پارگی مینیسک یا التهاب تاندون. اما اگر درد شما به تدریج شروع شده، صبح‌ها زانویتان خشک است و هنگام حرکت صدای ساییدگی می‌شنوید، احتمال اینکه آرتروز (استئوآرتریت) در حال شکل‌گیری باشد بسیار زیاد است. هدف اصلی این مقاله در “طب سالم” این است که به شما ابزارهای لازم برای تمایز قائل شدن بین دردهای عادی و نشانه‌های واقعی آرتروز را بدهد، شما را با فرآیند تشخیصی آشنا کند و مهم‌تر از همه، راهکارهای عملی و اثبات‌شده برای مدیریت درد و کند کردن پیشرفت بیماری را در اختیارتان بگذارد تا بتوانید کنترل سلامت مفاصل خود را به دست بگیرید.
اگر درد زانو شما را شب‌ها بیدار نگه داشته و راه رفتن عادی را به یک چالش روزانه تبدیل کرده است، می‌دانم که چه احساسی دارید. این فقط یک درد فیزیکی نیست؛ بلکه ترس از آینده‌ای است که در آن نتوانید فعالیت‌های مورد علاقه‌تان را انجام دهید. با مطالعه این راهنما، شما نه تنها با آیا درد زانوی شما نشانه آرتروز است؟ راهنمای تشخیص و درمان های اولیهآشنا می‌شوید، بلکه یاد می‌گیرید چگونه با مداخلات زودهنگام و تغییرات سبک زندگی هوشمندانه، پیشرفت بیماری را مدیریت کرده و کیفیت زندگی خود را به طور چشمگیری بهبود بخشید.
تفکیک درد زانو: آیا هر دردی آرتروز است؟
در تجربه چندین ساله‌ام در برخورد با بیماران مبتلا به درد مفاصل، بزرگ‌ترین اشتباهی که افراد مرتکب می‌شوند، تعمیم دادن هر نوع درد زانو به آرتروز است. در حالی که استئوآرتریت شایع‌ترین شکل آرتریت و یکی از دلایل اصلی درد مزمن زانو در بزرگسالان است، اما این مفصل می‌تواند به دلایل بسیار دیگری هم دچار مشکل شود که نیاز به درمان‌های کاملاً متفاوتی دارند. درک تفاوت‌ها اولین قدم به سوی درمان صحیح است.
سایر علل رایج درد زانو که نباید با آرتروز اشتباه گرفته شوند
آسیب‌های حاد و مکانیکی: این نوع درد معمولاً پس از یک ضربه ناگهانی، پیچ خوردگی، یا فعالیت ورزشی سنگین رخ می‌دهد. مثلاً پارگی مینیسک، پارگی رباط صلیبی (ACL)، یا شکستگی‌ها. درد حاد است، تورم سریع ایجاد می‌شود و معمولاً نمی‌توانید وزن خود را روی پا بیندازید.
بورسیت (التهاب بورس): بورس‌ها کیسه‌های کوچکی پر از مایع هستند که در اطراف مفصل زانو قرار دارند و از اصطکاک جلوگیری می‌کنند. التهاب آن‌ها (اغلب به دلیل استفاده مکرر یا زانوزدن طولانی) باعث درد و تورم در یک ناحیه خاص، معمولاً بالای کشکک زانو، می‌شود.
تاندونیت (التهاب تاندون): این حالت اغلب در ورزشکارانی دیده می‌شود که دویدن یا پریدن زیادی دارند (مانند “زانوی پرش‌کننده”). درد در جلوی زانو یا زیر کشکک است و معمولاً با فعالیت بدتر می‌شود.
آرتریت روماتوئید (RA): این یک بیماری خودایمنی است که بر خلاف آرتروز (که یک بیماری ساییدگی است)، اغلب مفاصل کوچک بدن را درگیر می‌کند، اما می‌تواند زانو را نیز تحت تأثیر قرار دهد. نشانه اصلی آن، التهاب شدید، گرمی مفصل و خشکی صبحگاهی بسیار طولانی (بیشتر از یک ساعت) است.
نشانه‌های کلیدی آرتروز زانو: از خشکی صبحگاهی تا صدای تق تق
آرتروز یک بیماری فرسایشی و پیشرونده است. نشانه‌های آن معمولاً به آرامی و طی ماه‌ها یا سال‌ها ظاهر می‌شوند.
- درد تدریجی مرتبط با فعالیت: درد معمولاً در ابتدا پس از فعالیت‌های سنگین شروع می‌شود و در استراحت از بین می‌رود. با پیشرفت بیماری، درد حتی در هنگام استراحت نیز وجود خواهد داشت.
- خشکی مفصل صبحگاهی: مفصل پس از بیدار شدن از خواب یا پس از دوره‌های طولانی بی‌حرکتی (مثلاً نشستن طولانی) سفت و خشک می‌شود. این خشکی معمولاً کمتر از ۳۰ دقیقه طول می‌کشد و با شروع حرکت کاهش می‌یابد.
- کاهش انعطاف‌پذیری: به مرور زمان، خم و راست کردن کامل زانو سخت‌تر می‌شود. بیمار ممکن است نتواند زانویش را کاملاً صاف کند.
- صدای ساییدگی یا تق تق (کریپتوس): یکی از نشانه‌های قطعی تخریب غضروف، شنیدن یا احساس کردن صدای خرت خرت یا تق تق هنگام حرکت زانو است. این صدا به دلیل مالش سطوح خشن استخوان‌ها به یکدیگر ایجاد می‌شود.
- تورم و حساسیت: در مراحل التهابی، ممکن است زانو کمی متورم و در لمس حساس باشد.
تجربه عملی: «چند سال پیش مریضی داشتم که کارمند بانک بود و می‌گفت هنگام نشستن پشت میز مشکلی ندارد، اما به محض اینکه بلند می‌شود و می‌خواهد چند قدم راه برود، زانویش انگار قفل می‌کند و صدای غریبی می‌دهد. این الگو (درد پس از استراحت و بهبود نسبی با کمی حرکت) مشخصه بارز آرتروز است و آن را از التهاب حاد رباطی که با استراحت درد کمتری دارد، متمایز می‌کند.»
علم پشت آرتروز: وقتی غضروف‌ها شروع به تسلیم شدن می‌کنند
برای اینکه بتوانید درد زانوی خود را مدیریت کنید، باید بدانید دقیقاً چه اتفاقی درون مفصل می‌افتد. آرتروز (Osteoarthritis) در واقع یک بیماری فرسایش و تخریب غضروف مفصلی است.
غضروف چیست و چرا آسیب می‌بیند؟
غضروف یک بافت انعطاف‌پذیر و سخت است که سطح استخوان‌های مفصل (در زانو، استخوان ران و درشت‌نی) را می‌پوشاند. وظیفه اصلی آن، جذب ضربه و فراهم کردن یک سطح صاف برای حرکت بدون اصطکاک است. غضروف فاقد رگ‌های خونی و عصبی است، به همین دلیل روند ترمیم آن بسیار کند یا ناممکن است و تا زمانی که تخریب نشود، ما دردی حس نمی‌کنیم.
فرآیند تخریب:
۱. نرم شدن و نازک شدن: با بالا رفتن سن، وزن زیاد، آسیب‌های مکرر یا عوامل ژنتیکی، غضروف شروع به نرم شدن و از دست دادن خاصیت ارتجاعی خود می‌کند.
۲. ترک خوردگی: تکه‌هایی از غضروف جدا شده و وارد مایع مفصلی می‌شوند.
۳. برخورد استخوان با استخوان: در مراحل پیشرفته، تمام غضروف از بین رفته و استخوان‌های مفصل مستقیماً با یکدیگر ساییده می‌شوند. این مرحله، درد شدید، تورم و محدودیت حرکتی جدی ایجاد می‌کند.
۴. تشکیل استخوان‌های اضافی (استئوفیت): بدن در تلاش برای تثبیت مفصل آسیب‌دیده، برآمدگی‌های استخوانی کوچکی به نام استئوفیت یا خارهای استخوانی ایجاد می‌کند که به درد و خشکی مفصل می‌افزایند.
فرآیند تشخیص دقیق: چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر درد زانوی شما بیش از چند روز طول کشیده، با استراحت بهبود نمی‌یابد یا با نشانه‌های خشکی صبحگاهی و کریپتوس همراه است، زمان مراجعه به متخصص فرا رسیده است. تشخیص آرتروز معمولاً ترکیبی از معاینه بالینی، تاریخچه پزشکی و تصویربرداری است.
معاینه بالینی: گوش دادن به بدن شما
پزشک ابتدا در مورد زمان شروع درد، الگوهای درد (چه چیزی آن را بهتر یا بدتر می‌کند)، و اینکه آیا خشکی صبحگاهی دارید، سوال خواهد کرد. سپس زانو معاینه می‌شود تا موارد زیر بررسی شود:
- محدوده حرکتی فعال و غیرفعال زانو.
- وجود تورم، گرمی یا حساسیت در خطوط مفصلی.
- بررسی ثبات رباط‌ها (برای رد کردن آسیب‌های رباطی).
- شنیدن صدای کریپتوس حین حرکت دادن مفصل.
ابزارهای تصویربرداری در تشخیص آرتروز
تصویربرداری نقش اساسی در تأیید تشخیص و تعیین شدت آرتروز دارد.
| روش تصویربرداری | کاربرد در تشخیص آرتروز | مزایا و محدودیت‌ها |
|---|---|---|
| اشعه ایکس (رادیوگرافی) | اولین گام تشخیصی. نشان‌دهنده کاهش فضای مفصلی، وجود خارهای استخوانی (استئوفیت‌ها) و سخت شدن استخوان زیر غضروف (سکلروز). | سریع، ارزان و در دسترس. محدودیت: غضروف را نشان نمی‌دهد، فقط تأثیر تخریب آن بر استخوان مشخص است. |
| تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) | برای ارزیابی کامل غضروف‌ها، مینیسک‌ها، رباط‌ها و تاندون‌ها. | دقیق‌ترین تصویر را از بافت‌های نرم می‌دهد. محدودیت: پرهزینه و معمولاً فقط زمانی لازم است که آسیب‌های بافت نرم (مانند پارگی مینیسک) نیز مشکوک باشند. |
| آزمایش خون | آرتروز آزمایش خون اختصاصی ندارد، اما برای رد کردن سایر انواع آرتریت‌های التهابی (مانند آرتریت روماتوئید یا نقرس) انجام می‌شود. | کمک به تفکیک نوع آرتریت. |
درمان‌های اولیه و مدیریت درد: کنترل آرتروز در خانه
خبر خوب این است که در مراحل اولیه آرتروز، بسیاری از اقدامات درمانی را می‌توان با موفقیت در خانه و با نظارت پزشکی انجام داد. هدف اصلی این درمان‌ها، تسکین درد، حفظ دامنه حرکتی و جلوگیری از پیشرفت سریع بیماری است.
کاهش وزن: کلید طلایی سلامت زانو
شاید این موضوع کلیشه‌ای به نظر برسد، اما هیچ راهکاری به اندازه کاهش وزن برای آرتروز زانو مؤثر نیست. برای هر کیلوگرم وزنی که از دست می‌دهید، فشار وارد شده به مفصل زانوی شما ۴ تا ۶ برابر کاهش می‌یابد.
این یک حقیقت علمی است: “اگر ۱۰ کیلو اضافه وزن دارید، در هر قدمی که برمی‌دارید، ۴۰ تا ۶۰ کیلوگرم فشار اضافی به غضروف‌های آسیب‌پذیر زانویتان وارد می‌شود. کاهش حتی ۵ درصد از وزن بدن می‌تواند درد را به شدت کاهش دهد و نیاز به داروهای مسکن را کمتر کند.”
استراتژی‌های کاهش وزن برای مفاصل: تمرکز بر رژیم غذایی ضدالتهابی و ورزش‌های کم‌فشار مانند شنا یا دوچرخه‌سواری (به جای دویدن) بسیار حیاتی است تا هم وزن کم شود و هم مفصل آسیب بیشتری نبیند.
استفاده هوشمندانه از داروها
درمان دارویی معمولاً بر دو دسته تمرکز دارد: کنترل درد و کاهش التهاب.
- داروهای ضددرد موضعی: کرم‌ها و ژل‌های حاوی مسکن‌های خفیف (مانند منتول یا کپسایسین) یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs موضعی) که مستقیماً روی زانو استفاده می‌شوند و عوارض سیستمیک کمتری دارند.
- استامینوفن (تیلنول): برای دردهای خفیف تا متوسط، اغلب به عنوان خط اول درمان خوراکی توصیه می‌شود.
- NSAIDs خوراکی: ایبوپروفن یا ناپروکسن برای کاهش التهاب و درد مؤثر هستند، اما باید به دلیل عوارض جانبی گوارشی و قلبی عروقی، تحت نظارت پزشک و در کوتاه‌ترین زمان ممکن استفاده شوند.
نقش تغذیه در سلامت مفاصل
تغذیه مناسب نه تنها به کنترل وزن کمک می‌کند، بلکه می‌تواند با خواص ضدالتهابی خود، روند بیماری را کند سازد.
آنچه باید مصرف کنید (رژیم ضدالتهابی):
- اسیدهای چرب امگا ۳: موجود در ماهی‌های چرب (سالمون، ماکرل)، گردو و تخم کتان. این اسیدها قوی‌ترین عوامل طبیعی کاهش‌دهنده التهاب در بدن هستند.
- آنتی‌اکسیدان‌ها و ویتامین‌ها: میوه‌ها و سبزیجات رنگی (بخصوص توت‌ها، کلم بروکلی، و سبزیجات برگ سبز) که حاوی ویتامین C، K و پلی‌فنول‌ها هستند.
- زردچوبه (کورکومین): کورکومین یک عامل ضدالتهاب بسیار قوی است و مصرف منظم آن (اغلب به شکل مکمل یا دوزهای بالا) می‌تواند مفید باشد.
آنچه باید از آن پرهیز کنید:
- گوشت قرمز پرچرب
- شکر و کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده
- غذاهای فرآوری‌شده و روغن‌های گیاهی با اسید چرب امگا ۶ بالا (مانند روغن ذرت و آفتابگردان)
ورزش درمانی و فیزیوتراپی: گام‌های عملی
یکی از باورهای غلط رایج این است که اگر مفصل درد می‌کند، باید کاملاً بی‌حرکت بماند. برعکس، ورزش مناسب برای تقویت عضلات اطراف زانو و حفظ انعطاف‌پذیری مفصل ضروری است. فیزیوتراپیست می‌تواند برنامه شخصی‌سازی شده‌ای برای شما طراحی کند.
- تقویت عضلات چهارسر ران (Quadriceps): عضلات قوی چهارسر ران به عنوان کمک‌فنر برای زانو عمل کرده و فشار مستقیم بر مفصل را کاهش می‌دهند. تمریناتی مانند بالا بردن پا در حالت نشسته یا تمرینات ایزومتریک زانو ضروری هستند.
- حفظ دامنه حرکتی: انجام حرکات کششی ملایم برای جلوگیری از سفت شدن مفصل و افزایش انعطاف‌پذیری.
- تمرینات هوازی کم‌فشار: شنا، پیاده‌روی در آب و دوچرخه‌سواری ثابت. این تمرینات بدون ضربه زدن به مفصل، به سلامت قلب و عروق و کنترل وزن کمک می‌کنند.
- استفاده از بریس و عصا: در موارد شدیدتر، استفاده از بریس‌های مخصوص (که توزیع وزن را تغییر می‌دهند) یا عصا می‌تواند به کاهش فشار و تثبیت مفصل کمک کند.
گزینه‌های درمانی پیشرفته: از تزریق تا جراحی
زمانی که درمان‌های محافظه‌کارانه (داروها، فیزیوتراپی، کاهش وزن) دیگر به اندازه کافی مؤثر نیستند، پزشکان به سمت مداخلات تهاجمی‌تر می‌روند.
تزریقات مفصلی: تسکین موقت یا طولانی‌مدت؟
تزریق کورتیکواستروئیدها: این تزریقات حاوی داروهای ضدالتهاب قوی هستند که می‌توانند به سرعت درد و تورم شدید را کاهش دهند. تسکین معمولاً چند هفته تا چند ماه طول می‌کشد و به دلیل احتمال آسیب به غضروف، تزریق‌های مکرر توصیه نمی‌شود.
تزریق هیالورونیک اسید (Viscosupplementation): هیالورونیک اسید یک جزء طبیعی مایع مفصلی است که به عنوان روان‌کننده و جاذب ضربه عمل می‌کند. تزریق آن می‌تواند مایع مفصلی را غلیظ‌تر کند و برای برخی بیماران تسکین نسبتاً طولانی‌مدتی ایجاد کند (تا ۶ ماه).
تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP): در این روش، پلاکت‌های خون خود بیمار پس از تغلیظ، به مفصل تزریق می‌شوند. پلاکت‌ها حاوی فاکتورهای رشد هستند که می‌توانند به ترمیم بافت‌ها و کاهش التهاب کمک کنند. اگرچه این روش نویدبخش است، اما هنوز تحقیقات بیشتری برای استانداردسازی اثربخشی آن مورد نیاز است.
جراحی: آخرین راه‌حل برای بازگرداندن حرکت
وقتی درد شدید و ناتوانی حرکتی زندگی روزمره بیمار را مختل کرده و هیچ راهکار دیگری مؤثر نبوده است، جراحی می‌تواند ضروری باشد.
- آرتروسکوپی: در موارد بسیار نادر و معمولاً برای تمیز کردن خرده‌های غضروفی یا ترمیم مینیسک همراه با آرتروز، استفاده می‌شود.
- استئوتومی: با بریدن و تغییر شکل استخوان‌های اطراف مفصل، زاویه تحمل وزن زانو را تغییر می‌دهند تا فشار از روی بخش آسیب‌دیده مفصل برداشته شود و به بخش سالم منتقل گردد. این روش بیشتر در بیماران جوان‌تر استفاده می‌شود.
- تعویض کامل مفصل زانو (Total Knee Arthroplasty – TKA): این جراحی بزرگ و بسیار مؤثر، زمانی انجام می‌شود که غضروف به طور کامل از بین رفته باشد. در این روش، سطح استخوان‌های آسیب‌دیده برداشته شده و با پروتزهای فلزی و پلاستیکی جایگزین می‌شوند. تعویض مفصل زانو می‌تواند درد را به طور کامل از بین ببرد و عملکرد را به طور چشمگیری بهبود بخشد، اما نیاز به دوران نقاهت طولانی و فیزیوتراپی فشرده دارد.
نکته مهم: هیچ تصمیمی در مورد جراحی نباید عجولانه گرفته شود. مشورت با حداقل دو متخصص ارتوپد و سنجیدن کامل خطرات و مزایای آن، به خصوص برای آرتروز، حیاتی است. هدف ما همیشه باید حفظ مفصل اصلی تا حد امکان باشد.
زندگی با آرتروز: توصیه‌های سبک زندگی برای جلوگیری از پیشرفت
مدیریت آرتروز یک مسابقه دوی سرعت نیست، بلکه یک ماراتن است. کلید موفقیت، ایجاد یک برنامه زندگی منظم و متعهدانه است.
مدیریت استرس و تأثیر آن بر درد
شاید عجیب به نظر برسد، اما استرس شدید می‌تواند آستانه تحمل درد را کاهش داده و التهاب سیستمیک بدن را افزایش دهد. یافتن روش‌هایی برای مدیریت استرس (مانند مدیتیشن، یوگا، یا صرف زمان در طبیعت) بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه درمانی مزمن است.
تنظیم کفش و کفی طبی
انتخاب کفش مناسب بسیار مهم است. کفش‌هایی با جذب شوک خوب و پاشنه کم (نه کاملاً صاف و نه خیلی بلند) توصیه می‌شوند. کفی‌های طبی (ارتزها) می‌توانند به توزیع بهتر فشار روی مفصل کمک کرده و درد را در حین راه رفتن کاهش دهند.
استفاده از گرما و سرما
استفاده از یخ (سرما) برای کاهش درد و التهاب حاد پس از فعالیت سنگین مفید است. گرما (پد گرمایی یا حمام آب گرم) به شل شدن عضلات اطراف مفصل و کاهش خشکی صبحگاهی کمک می‌کند. هر بیمار باید ببیند کدام روش برای او مؤثرتر است.
نتیجه‌گیری
درد زانو می‌تواند ناشی از دلایل زیادی باشد، اما اگر با خشکی صبحگاهی کمتر از ۳۰ دقیقه و صدای ساییدگی همراه باشد، احتمالاً با آرتروز مواجه هستید. مهم‌ترین درسی که باید از این راهنما بگیرید این است که تشخیص زودهنگام و اقدام قاطع می‌تواند تفاوت عمده‌ای در کیفیت زندگی شما ایجاد کند. آرتروز یک بیماری فرسایشی است، اما به این معنا نیست که شما محکوم به زندگی با درد هستید. با کاهش وزن، تقویت عضلات اطراف زانو از طریق فیزیوتراپی، دنبال کردن یک رژیم غذایی ضدالتهابی، و استفاده هوشمندانه از داروها، شما می‌توانید نه تنها دردتان را مدیریت کنید، بلکه پیشرفت بیماری را به طور قابل توجهی کند سازید.
فراخوان به اقدام: امروز، اولین قدم را بردارید. اگر هنوز وزن خود را کنترل نکرده‌اید، با مشورت یک متخصص تغذیه برنامه کاهش ۵ درصدی وزن بدن خود را شروع کنید. اگر بیش از یک هفته است که از درد رنج می‌برید، وقت آن است که یک قرار ملاقات با پزشک خود تنظیم کنید و درخواست رادیوگرافی زانو بدهید تا وضعیت داخلی مفصل خود را بشناسید. شناخت، قدرت است و قدرت به شما امکان می‌دهد زندگی فعال و بدون درد را بازپس بگیرید.
سوالات متداول درباره آیا درد زانوی شما نشانه آرتروز است؟ راهنمای تشخیص و درمان های اولیه
آیا آرتروز زانو قابل برگشت یا درمان قطعی است؟
متأسفانه، آسیب وارد شده به غضروف در آرتروز یک فرآیند غیرقابل برگشت است، به این معنی که نمی‌توان غضروف از بین رفته را کاملاً بازسازی کرد. با این حال، هدف درمان‌های فعلی (شامل داروها، فیزیوتراپی و تغییرات سبک زندگی) کنترل درد، بهبود عملکرد و جلوگیری از پیشرفت بیشتر بیماری است. در مراحل پیشرفته، تعویض مفصل زانو می‌تواند “درمان” قطعی برای درد و ناتوانی باشد.
آیا ورزش کردن با وجود آرتروز خطرناک است؟
خیر، عدم فعالیت بسیار خطرناک‌تر است. بی‌تحرکی باعث تضعیف عضلات، افزایش وزن و سفت شدن مفصل می‌شود. مهم این است که “نوع” ورزش را انتخاب کنید. فعالیت‌های کم‌فشار مانند پیاده‌روی سریع، دوچرخه‌سواری (در محیط صاف و با صندلی مناسب) و شنا توصیه می‌شوند. باید از فعالیت‌هایی که شامل دویدن، پریدن و ضربه‌های مکرر هستند، پرهیز شود.
آیا افراد جوان هم ممکن است به آرتروز زانو مبتلا شوند؟
بله. اگرچه آرتروز یک بیماری مرتبط با سن است، اما در افراد جوان نیز می‌تواند رخ دهد. این نوع آرتروز معمولاً ثانویه است و ناشی از آسیب‌های قبلی (مثل پارگی مینیسک یا رباط، شکستگی‌های داخل مفصلی) یا ناهنجاری‌های مفصلی (مانند مشکلات تراز زانو) است که روند تخریب غضروف را تسریع می‌کنند.
چه نوع مکملی برای آرتروز زانو بیشترین اثربخشی را دارد؟
مهم‌ترین مکمل‌ها معمولاً گلوکوزامین و کندرویتین هستند. اثربخشی علمی این مکمل‌ها در تمام مطالعات یکسان نبوده، اما برای برخی از بیماران می‌تواند به تسکین درد خفیف کمک کند. با این حال، امگا ۳ (روغن ماهی) به دلیل خواص ضدالتهابی قوی‌تر و اثبات شده، اغلب بیشتر توصیه می‌شود و جزء اصلی رژیم غذایی ضدالتهابی است. همیشه قبل از مصرف هر مکملی با پزشک خود مشورت کنید.